OMR #00.00 AM 

எல்லா நாட்களைப் போலவும் இல்லாத அந்த நாளுக்கு இருந்தது விடியல் இரண்டு.

24 மணி நேரம் கடிகாரத்துல இருந்தாலும், அதில் நாம் நாமாக இருக்கிறது பத்துப் பனிரெண்டு மணி நேரம் மட்டும் தான். மற்ற நேரங்களில் நமக்கான தயார்படுத்தலில் தாராளமாக்கப்படுகிறது.

ஒரு அல்லது ஒவ்வொரு நொடி நேரத்திற்கான மதிப்பு எல்லா நேரத்திலும் நம்மிடமிருந்து கிடைப்பதில்லை. ஆனால் அந்த இரவில் எனக்கது எதிர்மறையாய் அது இருந்தது.

சமீபத்திய நிகழ்வுளில் மிகத் தாமதமான இரவாக எனக்கது இருந்தது.

ஏன் “லேட்” ங்குற கேள்விக்கு பதில் என்னிடம் இருந்து தான் வந்தாக வேண்டுமென்பதாலோ என்னவோ , ஏன் லேட் ங்குற கேள்விய எனக்குள்ள திரும்பத் திரும்ப கேட்டுக்கிறதுக்கு பதிலாக அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை தேடிய நேரமது.

கேள்வியும், அக்கேள்விக்கான பதிலும் நாமாகவே இருப்பது, இரு முனை கூர் கத்தி போன்றது. முட்டாள் கேள்வியோ, முட்டாள் பதிலோ அவ்விரண்டில் எதாவதொன்று நிகழ்ந்தால் பொருளற்றுப் போய் விடும் அவ்விரண்டுமே.

அன்றிறவு அலுவல்களுக்கிடையே கிளம்பி வரும் போது இரவு நேர மணி பத்தும் எனக்குப் பத்தாமல் போயிருந்தது.

அன்றைய நாளின் கடைசி ரயில் அதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். சென்னை கடற்கரை டூ வேளச்சேரி என்ற நீண்ட நெடும் பயணத்தில் நான் நடுவில் ஏறி கரையோரம் தரை காண்பது போல் மயிலாப்பூர் முதல் திருவான்மியூர் வரையிலான தொடர் பயணமது, சில நேரங்களில் பயணமும் ஒருவகை மதுவே.

முன்னோக்கி போகிற ரயிலில் இருந்து, நினைவெனும் படகில் பின்னோக்கி துடுப்பு வீசுவதும் அன்றாட வாழ்வியலின் வயலின் மெல்லிசை அது.

மௌனம் மிகப் பெரிய சத்தமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

மொத்த ஊரும் என்னுடன் பயணிக்கிற மாதிரி இருக்கும் ரயில் பயணங்களின் விதிவிலக்கா அன்றிரவுப் பயணத்தில் நிறைய காலிப் பெட்டிகள் மட்டும் என்னுடன் பயணித்தது.

வழிப்போக்கன் வழித் தடமாய் நகர வாழ்க்கை,
கால் கறைய அவ்வழி சென்றுவந்தாலும் நடந்தவன் மனதிலோ, நடந்த மண்ணிலோ தத்தம் தடயங்கள் மீளப் போவதில்லை.

திருவான்மியூர் வந்து சேர்ந்த போது ஏறக்குறைய 10.40 ஆகியிருந்தது.

அடுத்த நாளுக்கான பத்திரிகை தலைப்புச் செய்திகள் தயாராகியிருக்கக் கூடிய நேரம் அது.

ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாளில், ட்ராபிக்கில் நிற்பது மட்டும் ஆறு மாத காலங்கள் அவனுடைய மொத்த வாழ்நாளில் கணக்கிடும் போது என்ற செவி வழிச் செய்தி ஒன்றுண்டு. டைடல் பார்க் மாதிரியான சிக்னலில் சிக்கத் தவிப்பவர்களுக்கு ஓரிரு மாதங்களை கூட்டிச் சொல்லுமளவிற்கு நெருக்கடியில் சிக்கிப் பிறந்த நகரக் குழந்தை அது.

அப்படியான டைடல் பார்க்கும் இளைப்பாற தன்னை தயார்படுத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்தது போல் இருந்தது அந்த ஆரவாரமற்ற முன்னிரவில்.

பயணத்தின் பிற்பாதி டைடல் பார்க்கிலிருந்து காரப்பாக்கம் வரை நீண்டது. நாம் செல்ல வேண்டிய திசைக்கு எதிர் திசையிலேயே எல்லாப் பேருந்தும் அடிக்கடி செல்வது போல பெரும்பாலும் தோன்றும், ஆனால் அவ்விரவில் அப்படி எதிர்திசையில் கூட அடிக்கடி செல்லும் பேருந்துகள் இல்லை.

பதில் இல்லாத கேள்விகள் இல்லை என்பதுபோல் எனக்கான அப்போதைய பதிலாக ஒரு பஸ் வந்து சேர்ந்தது. இருக்கைகளுக்கு துணையாய் நான் அமர்ந்த தனிமையது.

சிறிய ஒளிகளில் சிதறாதமல் விழுந்ததென் விழிப்பிம்பம். அங்கங்கு விழி திறந்திருந்த விளக்குளால் அந்த இரவின் அரைத் தூக்கம் மங்கலாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்தது.

வண்டியில் ஹார்ன் இருந்தாலும், அதைப் பயன்படுத்தாமல் தன் தொண்டையை ஹார்னாக்கி முன் நின்ற வண்டியை விரட்டிச் சென்ற விசித்திர மனிதர்களை அடையாளம் காட்டியது அந்த இரவு.

காரப்பாக்கம் சென்றடைய ஏறக்குறைய 11.30 ஆகி இருந்தது.

ருசிக்காக உணவகம் தேடாமல் பசிக்காக தேடிய நேரமது. இதற்கு முன் ஒரு சில முறை அந்த உணவகத்தில் உட்கொண்டிருந்தாலும் இம்முறை சற்று வித்தியாசப்பட்டது அன்று பரிமாறிய உணவிலும், பரஸ்பரம் மாறிய உணர்விலும்.

அங்கு நடந்ந மொத்த நிகழ்வை, பொரியல் அளவில் பரிமாறுகிறேன்.

நேரம்:

நான் நானாகா, உணவகத்தின் உரிமையாளர் இரண்டாமவராக, அவரின் நண்பராக அவர் இருக்கலாம் என்று யூகிக்கக் கூடிய நிலையில் மற்றொருவர் மூன்றாமவராக அங்கு.

நானறிந்த வரையில் இரண்டாமவர் நுட்பம் தெரிந்த உணவக உரிமையாளர்.

பெரும்பாலானோர் சொல்வது போல நானும் ஒரு காலத்தில் என அவரும் அந்த சந்திப்பில் மூன்றாமவரான அவரது நண்பரிடம் சொல்லிய போது தான் தெரிந்தது வெகு சில நாட்களுக்கு முன்பு மட்டுமே அவர் சமைக்க கற்றுக்கொண்டார் என்று.

இதற்கு முன் சில முறை அவரிடம் பேசியிருந்தாலும் அது இரண்டு தோசை அல்லது மூன்று இட்லி என்ற சிறிய அளவிலேயே இருந்தது, ஆனால் அன்று ஏனோ சற்று நீண்டது.

இதுவரை எந்த ஹோட்டலில் என்னிடம் கேட்காகத கேள்வியை அவர் கேட்டார்.

டேஸ்ட் எப்படி இருக்கு தம்பி?

அவர் கேள்வியால் சுவை கூடிப் போன உணவாகிப் போனது அப்போது.

எப்பவும் இருக்குற டேஸ்ட்ட விட இன்னைக்கு அதிகமாக இருக்குன்னா ! என்று சொல்லி திருப்திகரமாக முடிந்தது அன்றைய இரவு நேர உணவு.

சற்று மங்களான அவ்விரவில் அவர் ஏனோ வெளிச்சமாகத் தெரிந்தார்.

இரவின் காற்றில் இரக்கமான மனம் அதிகம் கலந்திருக்குமோ என்னவோ, பரவிய இடங்களில் இறுக்கமானவங்களையும் இளகிய மனங்களாக மாத்திடுது . அன்று ரயிலில், பேருந்தில், ஹோட்டலில் என என் நினைவிலிருந்த அத்தனை பேர்களையும் முகமூடி அற்ற அகமுடையவர்களாக காட்டியது. அந்த முகங்கள் அந்த இரவின் அடையாளம் என ஆகிப்போனது.

வறண்ட வானத்து பூமி, இருண்ட நிலவொளியில் உயிர் பிடித்து விண்மீன்களாய் விளைத்திருந்திதது.

தூரிகை இமைகளால் அவ்விரவு இன்னுமின்னும் அழகாகிப் போனது.

இறுதியாக என் இடம் சென்று சேர்ந்த போது நேரம் அதற்கடுத்த நாளை ஆரவாரமில்லாமல் ஆரம்பித்துக் கொண்டிருந்தது அந்த 00.00AMல்.

நாம் காணும் இரவில் நட்சத்திரங்கள் அதிகமாக இருப்பதனாலோ , ஒற்றை நிலாவை நின்று பார்க்கிற நாம் , நட்சத்திரங்களை கவனிக்கத் தவறி விடுகிறோம். இப்படியாக நாம் கவனிக்க மறந்த இரவுகளாயிரம். 

சிறந்த மனிதன் எங்கு இருப்பான் என்பதற்கு இறந்து போனவர்களில் ஒருவனாக அவனிருப்பான் என்று எங்கோ படித்தது இந்த இறந்து கொண்டிருந்த அந்நாளும் சிறந்ததென்று மீதமில்லா அந்த இரவின் இறுதியில் புரிதலானது.

இது நடந்து சில மாதங்கள் கடந்திருந்தாலும் அதற்குப் பிறகு அப்படி ஒரு இரவோ, பயணமோ இன்னும் அமையவில்லை.

இறுதியாக அந்த இருளிரவில் நான் பார்த்ததை விட தேடியது அதிகம் – இல்லை என்பதால் இருக்கும் இருளும் ஓர் உண்மையின் இருப்பிடமே.

இரவின் பார்வையில் இவ்விரவைப் பற்றி, நண்பர்கள் அற்ற இரவிற்கு ரசிகர்கள் அதிகம்.
A poetically composed journey.

Advertisements

2 thoughts on “OMR #00.00 AM 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s